Wanneer een geadopteerde ouder op zoek gaat naar diens roots (in welke vorm dan ook) heeft dit vaak niet alleen impact op de ouder zelf, maar ook op de kinderen. Zoeken kan verschillende gezichten hebben: het vinden van biologische familie, het verdiepen in het land van herkomst, het opnieuw verbinden met cultuur en taal, of het herdefiniëren van identiteit.
In dit panelgesprek staan kinderen van geadopteerden centraal. Zij delen hun ervaringen met het zoeken van hun ouder en bespreken hoe dit hun eigen identiteit, gezinsdynamiek en gevoel van verbondenheid heeft beïnvloed.
Het gesprek biedt ruimte voor uiteenlopende ervaringen: nieuwsgierigheid, trots, verwarring, afstand of juist verdieping van de band. Er is geen vaste uitkomst of ‘juiste’ manier. Het panel nodigt uit tot luisteren, leren en erkennen dat zoeken vaak een intergenerationeel proces is.
Meer over de spreker(s)
Ibraheem Paling
Mijn naam is Ibraheem en ik ben illustrator en textielkunstenaar. Ik heb de studie Illustratie & Design gevolgd aan de HKU in Utrecht. Mijn werk gaat uitgebreid over mijn culturele erfgoed en band met Bangladesh. Mijn moeder werd geadopteerd vanuit Bangladesh naar Nederland en vond haar biologische ouders 40 jaar later terug via een DNA-test. Omdat ik altijd het gevoel had dat er iets ontbrak in mijn leven, besloot ik in 2020 naar Bangladesh te verhuizen om mijn studie op afstand af te ronden en mijn familie beter te leren kennen. Het leven tussen twee werelden in is een van mijn grootste inspiratiebronnen.
Karlijn Boddeüs
Karlijn Boddeüs (29) is de dochter van een uit Indonesië geadopteerde moeder. Een deel van haar familiegeschiedenis bleef lange tijd onbekend, tot haar moeder besloot op zoek te gaan naar haar biologische familie. Die zoektocht leidde in 2019 tot een eerste, intense hereniging in Indonesië, waar Karlijn samen met haar directe familie voor het eerst haar biologische oma en vele andere familieleden ontmoette. Die reis bracht haar dichter bij haar roots, maar riep ook blijvende vragen op over haar identiteit.
In 2025 bezocht Karlijn voor de derde keer haar familie in Indonesië. Deze keer met het hele gezin én haar vriend. Voor het eerst kwamen haar Indonesische familie en haar partner samen, een nieuwe en confronterende ontmoeting waarin verschillende werelden, culturen en levenslijnen elkaar raakten. Deze reis maakte opnieuw voelbaar hoe levend en veranderlijk familiebanden zijn, en hoe tijd, afstand en maatschappelijke ontwikkelingen daarin een rol spelen.
Na dit laatste bezoek besloten Karlijn en haar familie gezamenlijk om te sparen en te proberen iedere drie jaar terug te keren, met het besef dat het leven in die tussentijd ingrijpend kan veranderen — voor henzelf én voor hun familie in Indonesië.
Kiran de Boer
